Όταν πρωτοάκουσα για την Παγκόσμια Ημέρα Σκέψης και Φιλίας, την Ημέρα Σκέψης όπως τη λέμε σήμερα, μου γεννήθηκε η απορία: "Τι μπορεί να σκέφτεται κανείς εκείνη την ημέρα;" Η απορία παρέμεινε καθώς τα χρόνια κύλησαν από τότε που ήμουν Λυκόπουλο.
Σήμερα μόλις, δεκαέξι χρόνια μετά, είμαι σε θέση να φανταστώ τι μπορεί να σκεφτεί ένας Πρόσκοπος αυτήν την ημέρα, την "Παγκόσμια Ημέρα του Προσκοπισμού" όπως πιθανά να ονομαζόταν αν έλειπε η φαντασία και το συναίσθημα από την Κίνησή μας. Μια ημέρα που δεν μοιάζει πολύ με τις υπόλοιπες Παγκόσμιες Ημέρες που υπάρχουν διάσπαρτες καθ' όλο το έτος. Μια ημέρα που δεν καθιερώθηκε από τις τύψεις της ανθρωπότητας για κάτι που όλες τις υπόλοιπες ημέρες αγνοεί εγκληματικά, όπως στην περίπτωση της Παγκόσμιας Ημέρας Περιβάλλοντος ή της Παγκόσμιας Ημέρας του Παιδιού. Μια ημέρα που θυμίζει σε όλους τους Προσκόπους απανταχού της υφηλίου τους κοινούς δεσμούς τους, την ιστορία και τις παραδόσεις της μεγαλύτερης Κίνησης Νέων του κόσμου.
Την πρόσφατη Ημέρα Σκέψης λοιπόν:
- Σκέφτηκα πως άλλος ένας χρόνος πέρασε που είμαι Πρόσκοπος και παρακάλεσα το Θεό να με αξιώσει να ζήσω κι άλλα χρόνια μέσα στην Κίνηση.
- Σκέφτηκα πόσες εμπειρίες απεκόμισα όλα αυτά τα χρόνια της Προσκοπικής ζωής μου και αν τις αξιοποίησα εποικοδομητικά ή όχι. Σκέφτηκα ότι μπορώ και πρέπει να προσφέρω περισσότερα με τη σειρά μου στους νεώτερους, τώρα που είμαι Βαθμοφόρος, όπως μου προσέφεραν εμένα οι Βαθμοφόροι που κατά καιρούς είχα.
- Σκέφτηκα όλους εκείνους τους ανθρώπους που γνώρισα όλα αυτά τα χρόνια που είμαι Πρόσκοπος και τι κέρδισα από κάθε έναν από αυτούς. Αν και από ποιους κέρδισα τη φιλία, τη γνώση, τη σοφή συμβουλή, το προς μίμηση παράδειγμα. Και σκέφτηκα ότι αυτό είναι και το μοναδικό κέρδος από την Προσκοπική ζωή.
- Σκέφτηκα όλους εκείνους και εκείνες που ο Δημιουργός τους κάλεσε κοντά Του και προσευχήθηκα για την ανάπαυση των ψυχών τους. Θυμήθηκα για κάθε έναν από αυτούς τις στιγμές που περάσαμε μαζί και νοστάλγησα την παρουσία τους. Ευχήθηκα να περνούν καλά στην Αιώνια Κατασκήνωση, όπου τώρα βρίσκονται.
- Σκέφτηκα πόσο καλύτερος Πρόσκοπος μπορώ να γίνω, μέσα στην κοινωνική πραγματικότητα όπου κι εγώ ζω. Σκέφτηκα πόσα πολλά περισσότερα μπορώ να κάνω για την οικογένειά μου, τους συνεργάτες μου, τους φίλους μου, τους γείτονές μου, για όλους όσους συναναστρέφομαι.
- Σκέφτηκα αν ο Προσκοπισμός πετυχαίνει το σκοπό του ανά την υφήλιο και σφίχτηκε η καρδιά μου όταν αναλογίστηκα πόσοι πόλεμοι βασανίζουν άδικα ολόκληρους λαούς, πόσος πόνος και θλίψη υπάρχει εκεί όπου ζουν οι "μη προνομιούχοι" αυτού του κόσμου και πόσο άδικη είναι η χαρά των λίγων που επιβιώνουν σε βάρος των πολλών.
- Σκέφτηκα αν μπορεί ο κόσμος να αλλάξει προς το καλύτερο και αν εμείς οι Πρόσκοποι μπορούμε και θέλουμε να βοηθήσουμε προς αυτήν την κατεύθυνση. Και μελαγχόλησα όταν διαπίστωσα πως, σε ό,τι αφορά τον καθημερινό βίο, κανείς μας δεν ενεργεί αποτελεσματικά προς αυτήν την κατεύθυνση.
